Spisu treści:
Wideo: Obama - Wielkie Oszustwo. całość, napisy pl. Alex Jones - The Obama Deception 2024
Ustawa Glass-Steagall jest ustawą z 1933 roku, która oddziela bankowość inwestycyjną od bankowości detalicznej. Banki inwestycyjne zorganizowały początkową sprzedaż akcji, zwaną pierwszą ofertą publiczną. Ułatwiali fuzje i przejęcia. Wielu z nich prowadziło własne fundusze hedgingowe. Banki detaliczne przyjmowały depozyty, zarządzały kontami kontrolnymi i udzielały pożyczek.
Oddzielając oba banki detaliczne zabroniono korzystania z funduszy deponentów na ryzykowne inwestycje. Tylko 10 procent ich dochodów może pochodzić ze sprzedaży papierów wartościowych. Mogli gwarantować obligacje rządowe. Co najważniejsze dla deponentów, ustawa stworzyła Federalną Korporację Ubezpieczeń Depozytów.
Ustawa przekazała władzę Rezerwy Federalnej w celu uregulowania banków detalicznych. Stworzył Federalny Komitet Otwartego Rynku, umożliwiając Fed lepsze wdrażanie polityki pieniężnej.
Glass-Steagall zabronił bankom inwestycyjnym posiadania kontrolnego pakietu udziałów w bankach detalicznych. Musieli znaleźć inne źródło funduszy oddzielone od kont deponentów.
Zabroniono urzędnikom bankowym nadmiernego zaciągania pożyczek z własnego banku.
Ustawa wprowadziła Rozporządzenie Q. Uniemożliwiło to bankom płacenie odsetek od kont czekowych. Pozwoliło to również Fedowi ustalić pułapy odsetków od innych depozytów.
Oficjalną nazwą Glass-Steagall była ustawa bankowa z 1933 r. (48 Stat. 162). Prawo zostało nazwane po jego sponsorach, Senatorze Carter Glass, D-Va. i Reprezentant Henry B. Steagall, D-Ala.
Kiedy minęło
Glass-Steagall został przyjęty przez Izbę Reprezentantów 23 maja 1933 r. Został przyjęty przez Senat 25 maja 1933 r. Został on podpisany przez prezydenta Roosevelta 16 czerwca 1933 r. W ramach Nowego Ładu. Stał się stałym środkiem w 1945 roku.
Po uchwaleniu ustawy banki miały rok na podjęcie decyzji, czy staną się bankami inwestycyjnymi czy komercyjnymi.
Cel, powód
Glass-Steagall dążył do trwałego zakończenia biegania po bankach i niebezpiecznych praktyk bankowych, które je stworzyły. Kongres przeszedł Glass-Steagall, by zreformować system, który pozwolił na upadek 4000 banków podczas Wielkiego Kryzysu. W 1932 r. Debatował nad ustawą. Przekierował fundusze bankowe od podsycania spekulacji akcjami do budowania zdolności produkcyjnych.
Od 1922 roku giełda wzrosła o prawie 20 procent rocznie. Banki zainwestowały w akcje. Gdy rynek rozbił się w 1929 r., Deponenci rzucili się, by wycofać swoje fundusze. Do 8 marca wycofali 1,78 miliarda dolarów w ciągu zaledwie czterech tygodni. Inni żądali złota w zamian za pieniądze. Stany Zjednoczone wciąż były na złotym poziomie. Ale popyt był tak wysoki, że Rezerwa Federalna wyczerpała swoje złóż złota.
Uruchomienie banku spowoduje, że nawet zdrowe banki nie będą działać. Banki przechowują tylko jedną dziesiątą swoich depozytów i pożyczają resztę. W większości przypadków potrzebują one tylko 10 procent, aby zaspokoić popyt deponentów. W banku, muszą szybko znaleźć gotówkę.
6 marca 1933 r. Prezydent Roosevelt ogłosił czterodniowe święto państwowe. 9 marca Kongres uchwalił ustawę o bankach awaryjnych. Pozwoliło to bankom otworzyć się ponownie 13 marca. Banki nie będą już wymieniać dolarów na złoto. Zamiast tego Rezerwa Federalna wydrukowała dolary, by zaspokoić popyt deponentów. Waluta została oparta na papierowych aktywach banków. Do 15 marca większość banków ponownie otworzyła bank.
Efekt
Glass-Steagall przywrócił zaufanie do amerykańskiego systemu bankowego. Wzmocniło zaufanie, umożliwiając bankom korzystanie z funduszy deponentów w bezpiecznych inwestycjach. Program ubezpieczeniowy FDIC uniemożliwił dalsze operacje bankowe. Deponenci wiedzieli, że rząd chroni ich przed upadłym bankiem.
Podczas administracji Reagana branża bankowa skarżyła się, że ustawa ogranicza ich zbytnio. Powiedzieli, że nie mogą konkurować z zagranicznymi firmami finansowymi, które mogłyby zaoferować wyższe zyski. Banki w USA mogły inwestować wyłącznie w papiery wartościowe o niskim ryzyku. Chcieli zwiększyć zwrot, a jednocześnie zmniejszyć ogólne ryzyko dla swoich klientów poprzez dywersyfikację działalności.
Citigroup rozpoczęła rozmowy fuzji z ubezpieczeniem podróżnym w oczekiwaniu na Glass-Steagall. W 1998 roku ogłosił udane połączenie w nowej firmie o nazwie Citigroup. Jego ruch był zuchwały, biorąc pod uwagę, że było to technicznie nielegalne. Ale banki wykorzystywały luki w Glass-Steagall.
Uchylać
12 listopada 1999 r. Prezydent Clinton podpisał ustawę o modernizacji usług finansowych, która uchyliła Glass-Steagall. Kongres uchwalił tzw. Ustawę Gramma-Leacha-Blileya wzdłuż linii partyjnych, prowadzonych przez republikańskie głosowanie w Senacie.
Uchylenie konsolidowanych przez Glass-Steagall firmy inwestycyjne i banki detaliczne za pośrednictwem finansowych spółek holdingowych. Rezerwa Federalna nadzorowała nowe podmioty. Z tego powodu kilka banków skorzystało z uchylenia Glass-Steagall. Większość banków na Wall Street nie chciało dodatkowego nadzoru i wymogów kapitałowych.
Te, które stały się zbyt duże, by upaść. Wymagało to ich dofinansowania w latach 2008-2009, aby uniknąć kolejnej depresji.
Czy powinien zostać przywrócony Glass-Steagall?
Przywrócenie Glass-Steagall lepiej chroniłoby deponentów. Jednocześnie spowodowałoby to zakłócenia organizacyjne w branży bankowej. To może być dobra rzecz, ponieważ te banki nie byłyby już zbyt duże, aby upaść, ale powinny być skutecznie zarządzane.
Starania Kongresu o przywrócenie Glass-Steagall nie zakończyły się sukcesem. W 2011 r. Wprowadzono H.R. 1489, aby uchylić akt Gramm-Leach-Bliley i przywrócić Glass-Steagall. Gdyby te starania zakończyły się sukcesem, doprowadziłoby to do masowej reorganizacji sektora bankowego.Do największych banków należą banki komercyjne z oddziałami bankowości inwestycyjnej, takimi jak Citibank, oraz bankami inwestycyjnymi z oddziałami bankowości komercyjnej, takimi jak Goldman Sachs.
Banki argumentowały, że przywrócenie Glass-Steagall sprawiłoby, że byłyby zbyt małe, by konkurować na skalę globalną. Zamiast tego została uchwalona ustawa reformująca Wall Street Dodda-Franka.
Część ustawy, zwana Regułą Volckera, nakłada ograniczenia na zdolność banków do korzystania z funduszy deponentów na ryzykowne inwestycje. Nie wymaga od nich zmiany struktury organizacyjnej. Jeśli bank stanie się zbyt duży, by upaść i zagrozić amerykańskiej gospodarce, Dodd-Frank wymaga, aby był on ściślej regulowany przez Rezerwę Federalną.
Zrozumienie celów i celów w biznesie
![Zrozumienie celów i celów w biznesie Zrozumienie celów i celów w biznesie](https://i.travelcashinc.com/img//new/management-leadership/understanding-goals-and-objectives-in-business.jpg)
Cele i cele są ważnymi komponentami planowania i pracy w organizacji i pracy osobistej. Zawsze staraj się nie pomylić tych dwóch elementów.
Restrykcyjna polityka pieniężna: definicja, cel, narzędzia
![Restrykcyjna polityka pieniężna: definicja, cel, narzędzia Restrykcyjna polityka pieniężna: definicja, cel, narzędzia](https://i.travelcashinc.com/img//new/glossary/restrictive-monetary-policy-its-purpose-and-tools.jpg)
Restrykcyjna polityka pieniężna podnosi stopy procentowe, aby ostudzić inflację. Oto, jak to działa i jak wpływa na Ciebie.
Pisanie celów i celów dla Twojej propozycji dotacji
![Pisanie celów i celów dla Twojej propozycji dotacji Pisanie celów i celów dla Twojej propozycji dotacji](https://i.travelcashinc.com/img//new/nonprofit-organizations/how-to-write-goals-and-smart-objectives-for-your-grant-proposal.jpg)
Czy znasz różnicę między celami a celami? Oto podstawowe informacje, które musisz znać, zanim napiszesz propozycję dotacji.