Spisu treści:
Wideo: Princes of the Yen: Central Bank Truth Documentary 2024
Wskaźnik aktywności zawodowej odnosi się do liczby osób dostępnych do pracy jako odsetek całkowitej populacji. W październiku 2018 r. Było to 62,9 proc.
Mierzy ilość pracy w gospodarce, jednym z czynników produkcji. Pozostałe trzy to zasoby naturalne, kapitał i przedsiębiorczość.
Formuła LFPR
Oto jak obliczyć współczynnik aktywności zawodowej:
LFPR = siła robocza / cywilna niezinstytucjonalizowana populacja
gdzie siła robocza = zatrudniony + bezrobotny
Aby poprawnie obliczyć formułę, musisz najpierw zrozumieć podstawowe definicje określone przez Bureau of Labor Statistics. BLS to federalna agencja, która co miesiąc raportuje siłę roboczą i wskaźnik jej uczestnictwa w Raporcie o zatrudnieniu. Tutaj są:
Cywilna populacja nieinstytucjonalna - Wszyscy mieszkający w Stanach Zjednoczonych, którzy ukończyli 16 lat minus więźniowie instytucji takich jak więzienia, domy opieki, szpitale psychiatryczne i minus osoby aktywne w Siłach Zbrojnych.
Siła robocza - Wszyscy, którzy są sklasyfikowani jako zatrudnieni lub bezrobotni.
Zatrudniony - Każda osoba w wieku 16+ w cywilnej populacji nieinstytucjonalnej, która pracowała w ostatnim tygodniu. Są to osoby, które przepracowały godzinę lub więcej, jako płatni pracownicy lub 15 godzin lub więcej, jako nieopłacani pracownicy w firmie lub gospodarstwie rodzinnym. Obejmuje również tych, którzy mieli pracę lub biznes, ale nie pracowali w tym tygodniu, ponieważ byli na wakacjach, byli chorzy, byli na urlopie macierzyńskim lub ojcowskim, strajkowali, uczestniczyli w szkoleniach lub mieli inne rodzinne lub osobiste powody, dla których zrobili nie działa.
Nie ma znaczenia, czy płatny był czas wolny, czy nie. Każdy pracownik jest liczony tylko raz, nawet jeśli posiada dwa lub więcej zadań. Praca ochotnicza i praca w domu nie liczą się.
Bezrobotny - Osoby w wieku 16 lat i więcej, które nie były zatrudnione, ale są dostępne do pracy i aktywnie poszukują pracy w ciągu ostatnich czterech tygodni.
Osoby, które tylko czekają na odwołanie do pracy, z której zostały zwolnione, są liczone jako bezrobotne, nawet jeśli nie szukały pracy. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie ma to nic wspólnego z liczbą osób, które złożyły wnioski o świadczenia dla bezrobotnych lub otrzymały je. Zamiast tego liczba ta pochodzi z ankiety BLS. BLS określa definicję bezrobocia.
Ludzie, którzy chcieliby pracować, ale nie mają aktywnie szukali go w ostatnim miesiącu nie liczone jako siła robocza, bez względu na to, jak bardzo chcą pracy. Ale są liczone w populacji.
BLS śledzi ich. Nazywa niektóre z nich "marginalnie związane z siłą roboczą". Są to ludzie, którzy wyglądali w zeszłym roku, ale nie w poprzednim miesiącu. Mogli mieć obowiązki w szkole lub rodzinie, problemy zdrowotne lub problemy z transportem, które uniemożliwiły im niedawno wygląd.
BLS nazywa niektórych marginalnie przywiązanych "zniechęconych pracowników". Ci ludzie donoszą, że zrezygnowali z poszukiwania pracy, ponieważ nie wierzą, że są dla nich jakieś prace. Inni stali się zniechęceni, ponieważ nie mają odpowiedniego wykształcenia lub wykształcenia. Obawiają się, że potencjalny pracodawca uważa, że są za młodzi lub za starzy.
Niektórzy cierpią z powodu dyskryminacji. Są one liczone w rzeczywistej stopie bezrobocia.
Druga grupa, która nie jest objęta siłą roboczą, to studenci, osoby pracujące w domu, emeryci i osoby poniżej 16 roku życia, które pracują. Mimo to są liczone w populacji.
Obecna stawka
Oto jak obliczyć współczynnik aktywności zawodowej za październik 2018 r.
Numer(w milionach) | Procent | |
Ludność (P) | 258.514 | |
Nie w Labour Force | 95.877 | |
Dołączone marginalnie | 1.491 | |
Zniechęcony | 0.506 | |
Siła robocza (LF) | 162.637 | 62,9% ludności |
Zatrudniony | 156.562 | 60,6% ludności |
Bezrobotny | 6.075 | 3,7% siły roboczej |
Historia
Wskaźnik aktywności zawodowej wzrósł od 1948 r. Do późnych lat dziewięćdziesiątych. Od 1948 do 1963 r. Stopa pozostawała poniżej 60 procent. Ale stopa powoli rosła, gdy więcej kobiet weszło do siły roboczej, zrywając 61 procent we wczesnych latach siedemdziesiątych.
W latach 80. wzrósł on do 63 procent, osiągając w 2000 roku maksimum 67,3 procent.
Po recesji z 2001 r. LFPR spadł do 66 procent. To nie poprawiło się przez "powrót do bezrobocia". Kryzys finansowy z 2008 roku spowodował, że wskaźnik uczestnictwa spadł poniżej 66 procent.Od tego czasu ciągle spada. W sierpniu 2015 r. Osiągnęła najniższy poziom 62,6%.
Ten spadek powinien oznaczać spadek podaży pracowników. Mniej pracowników powinno mieć możliwość negocjowania wyższych zarobków. Ale tak się nie stało. Zamiast tego nierówności dochodów wzrosły wraz ze spadkiem średniego poziomu dochodów. Pracownicy nie mogli konkurować, gdy praca była zlecana na zewnątrz. Nie mogli też konkurować z robotami. Przedsiębiorcy uznali, że bardziej opłacalne jest zastępowanie sprzętu kapitałowego zamiast zatrudniania większej liczby pracowników.
Pięć Powodów, dla których LFPR się nie udał
Jest mało prawdopodobne, że wskaźnik uczestnictwa powróci na szczyt w 2000 roku. Ekonomiści są podzieleni na temat tego, jak wiele z ostatnich spadków w LFPR wynikało z recesji. Szacunki wahają się od 30% do 50% aż do 90%. Nawet najbardziej konserwatywne szacunki mówią, że recesja zmusiła prawie jedną trzecią pracowników do opuszczenia rynku pracy.
Wielu z tych pracowników nigdy nie wróciło, nawet gdy praca stała się bardziej dostępna. Oto pięć powodów według badań:
Według Banku Rezerwy Federalnej w Atlancie połowa spadku wynika z starzenia się Ameryki. Te zmiany demograficzne wpłynęły na siłę roboczą nawet przed recesją. Ponieważ pokolenie wyżu demograficznego osiąga wiek emerytalny, opuszcza siłę roboczą. Nie potrzebują pracy. Inni pozostają w domu, aby opiekować się chorymi rodzicami lub małżonkami, lub same twierdzą, że są niepełnosprawni. Ponieważ stanowią one tak duży procent populacji, mają duży wpływ na wskaźnik aktywności zawodowej. To duży powód, dla którego może nigdy nie odzyskać dawnego poziomu, bez względu na to, jak silny jest rynek pracy.
Po drugie, 24 procent bezrobotnych pozostaje bez pracy przez sześć miesięcy lub dłużej. Tylko 10 procent tych długotrwale bezrobotnych znajduje pracę każdego miesiąca. Stało się tak frustrujące, że wielu z nich zrezygnowało z pracy. Mogą nigdy nie wrócić. Nie mają zaktualizowanych umiejętności, a pracodawcy nie chcą zaryzykować z nimi.
Po trzecie, miliony osób, które opuściły siłę roboczą, były w wieku od 25 do 54 lat. To najlepsze lata zarobkowe. Niektórzy byli uczniami, którzy zostali dłużej w szkole. Fed z Atlanty oszacował, że ten spadek siły roboczej przyczynił się do spadku stopy uczestnictwa o 0,5 punktu. Mniej osób z tych uczniów pracowało, gdy byli w szkole. Ale każdy, kto nie był zatrudniony w latach największego zarobku, może nigdy nie mieć szansy na odzyskanie kariery zawodowej.
Mężczyźni z tej grupy wiekowej, którzy nie posiadali wykształcenia, również odpadli. W 2017 roku tylko 78 procent tych mężczyzn było zatrudnionych. To mniej niż 90 procent absolwentów płci męskiej, którzy mieli pracę. W latach 50. obie grupy były na wyższym poziomie. Jednym z powodów jest to, że płace dla osób bez uczelni gwałtownie spadły. W 2015 roku wykształceni mężczyźni zarabiali 22 $ na godzinę, a 8 $ na godzinę dla osób bez studiów.
Pomimo poprawy możliwości zatrudnienia, niektórzy starsi pracownicy nie mogli powrócić do pracy. To się nazywa bezrobocie strukturalne. Wtedy umiejętności przyszłych pracowników nie pasują do tego, czego potrzebują pracodawcy. Bank Rezerwy Federalnej w Kansas odkrył, że popyt na stanowiska pracy o średnim poziomie zatrudnienia zmniejszył się w latach 1996-2016. Miejsca pracy o średnim poziomie umiejętności obejmują rutynowe zadania, które można łatwiej zautomatyzować. Zapotrzebowanie wzrosło zarówno w przypadku usług o niskich kwalifikacjach, jak i wysoko wykwalifikowanych stanowisk analitycznych lub kierowniczych. Oba są trudniejsze do zastąpienia przez komputer lub maszynę.
Po czwarte, istnieje zwiększone stosowanie leków opioidowych. Prawie połowa osób w podeszłym wieku, które nie pracują na rynku pracy, codziennie przyjmuje leki przeciwbólowe w celu leczenia chronicznych schorzeń. Dwie trzecie z nich jest na lekach na receptę. Badanie profesora Yale, Alana Kruegera, pokazuje, jak wpłynęło to na LFPR. Ocenia, że od 1999 do 2015 roku 20 procent spadku LFPR u tych mężczyzn było spowodowane uzależnieniem od opiatów. Inne badanie wykazało, że milion osób jest ciężko używającym narkotyków opioidowych. To 0,5 procent siły roboczej. Kosztowało to gospodarkę 44 miliardy dolarów rocznie. To spowolniło wzrost gospodarczy o 0,2 proc.
Po piąte, coraz większa liczba osób jest zbyt chora lub niezdolna do pracy. Na przykład 13,2 procent osób w wieku od 56 do 60 lat powołuje się na te przyczyny nieobecności w rynku pracy. Fed z Atlanty stwierdził, że przyczyniły się one do 0,6 procent spadku LFPR. Poziom zachorowań jest najwyższy w Mississippi, Alabamie, Kentucky i Zachodniej Wirginii. Dwie najczęstsze choroby to cukrzyca i wysokie ciśnienie krwi.
Tytuły uczestnictwa klasy B dla jednostek uczestnictwa: definicja, korzyści, koszty i inne elementy
![Tytuły uczestnictwa klasy B dla jednostek uczestnictwa: definicja, korzyści, koszty i inne elementy Tytuły uczestnictwa klasy B dla jednostek uczestnictwa: definicja, korzyści, koszty i inne elementy](https://i.travelcashinc.com/img//new/mutual-funds/how-to-invest-in-sector-funds.jpg)
Możesz usłyszeć, że akcje wspólnego funduszu B są dobrym zakupem. Ale coraz więcej towarzystw funduszy inwestycyjnych żegna się; na akcje wspólnego funduszu B.
Jaki jest twój bogaty współczynnik?
![Jaki jest twój bogaty współczynnik? Jaki jest twój bogaty współczynnik?](https://i.travelcashinc.com/img//new/financial-planning/what-is-your-rich-ratio.jpg)
The Rich Ratio jest bardzo łatwy do zrozumienia. Jest to po prostu ilość pieniędzy, którą masz w stosunku do kwoty, której potrzebujesz.
Współczynnik zależności: definicja, obliczanie, wpływ
![Współczynnik zależności: definicja, obliczanie, wpływ Współczynnik zależności: definicja, obliczanie, wpływ](https://i.travelcashinc.com/img//new/investing/dependency-ratio-and-how-it-affects-you.jpg)
Współczynnik zależności to liczba osób zależnych podzielona przez liczbę osób w wieku produkcyjnym. Stosunek USA zmienia się na gorszy.